Oğul Ahmet ve Ankaragücü

Şık takım elbise, suratta babasına benzeyen sürekli sahte sempati ifadesi;

Göz önünde olmak istedi hep; kardeşi siyaseti seçip Çankaya dolaylarında fink atarken o sporu seçti.

Başkent Belediye başkanı olan babasından rica etti, oldukça kudretli olan babası da kırmadı oğlunu, halkın kaynaklarıyla güçlü bir takım kurdu, oğlunu da ayıp olmasın diye başkan değil futbol şube sorumlusu yaptı.

Oğul mutluydu, takım iyi gidiyordu. Televizyona çıkıyor, Lig Tv'ye demeç veriyor, 3 büyüklerle oynarken gol attığında işaret parmağını sallıyordu heyecanla kameralar ona dönükken.

Bir şey eksikti ama, kimse "büyük başkan Ahmet Gökçek" diye bağırmıyordu. Taraftar unutulmuştu, kurulan takımın taraftarı yoktu ve taşıma suyla da değirmen dönmüyordu, takım sevigisi insanlara zorla da aşılanmıyordu ki..

Oğul Ahmet bu taraftarsızlıktan sıkılmıştı, taraftarı en çok olan Ankaragücü'nü gözüne kestirdi. Önce türlü ayak oyunları gerçekleştirildi, mevcut Ankaragücü camiası bezdirildi. 100 yıl'da şampiyonluk hikayesiyle harekete geçmek için uygun zemin yaratıldı, taraftar ikna edildi.

Ahmet artık Ankara'nın en köklü, en çok taraftara sahip klübü, 100 yıllık Ankaragücü'nün başkanı. Tribünler şimdiden bağırmaya başladı bu taraftar seninle gurur duyuyor diye. Bir de şampiyon olunca omuzlarda gezeceğine hiç şüphe yok. Ahmet'in medya biraz üzerine geliyor bu aralar ama biliyor ki, onlar da Ankaragücü bir kaç maç üst üste kazansın, bir iki 3 büyük maçı eklesin galibiyet serisine başarının sırrı nerden geliyor diye röportaj sırasına girecek hepsi Ahmet'le..

Ahmet amacına ulaştı taraftarı olan klübün bir başkanı artık. Ankaragücü'de kısa vadede belki başarıyı elde edecek ama 100 yılda edinilen saygınlıktan eser kalmayacağı bir gerçek. Bu yozlaşmışlıkta bize düşen ise yürüyedur İlhan Cavcav demek sanırım.